จำได้ว่าตอนเด็ก ๆ ฉันบอกพ่อว่า หนูอยากขี่จักรยาน
แล้วไม่นานฉันก็ได้จักรยานคันเล็กมาหนึ่งคัน
แถมล้อเล็กมาอีกสองข้าง
กลายเป็นจักรยานสี่ล้อปั่นเล่นแบบสบายใจ
แล้วพ่อก็ถอดล้อข้างขวาออก
จักรยานของฉัน..เอียงซ้าย แต่ก็ยังปั่นไปคนเดียวได้
วันที่พ่อบอกว่าจะเอาล้อเล็กออกแล้วนะ
ลองปั่นสองล้อดู เดี๋ยวพ่อจับท้ายให้
จำภาพวันนั้นได้ พ่อบอกให้ปั่นให้สุดโรงอาหารในค่าย
พ่อบอกว่า เดี๋ยวพ่อจะจับท้ายจักรยานให้
ฉันย้ำว่า พ่ออย่าปล่อยหนูนะ หนูกลัวล้ม พ่อบอกว่า ไม่ปล่อย…
ฉันปั่นไปจนสุดโรงอาหารได้สำเร็จ
โดยไม่รู้ตัวว่าพ่อปล่อยให้ฉัน ปั่นจักรยานมาคนเดียวตั้งแต่เมื่อไหร่
หันกลับไปดูข้างหลังอีกที ไม่เห็นพ่อก็เกิดอาการกลัวขึ้นมา
พ่อเรียกให้ปั่นกลับไปหาพ่อ แต่ฉันไม่กล้า ฉันกลัวล้ม
ทั้ง ๆ ที่ฉันก็ปั่นเองได้ ฉันเรียกให้พ่อมาจับท้ายให้
แต่พ่อไม่มา ..ฉันร้องไห้
เหมือนตอนนี้ ฉันเดินบนทางชีวิตที่ฉันเลือกเองแล้ว
ถึงจะไม่มีพ่อกับแม่อยู่ใกล้ๆ แต่ทุกครั้งที่หันกลับไป
ฉันก็เห็นเค้ายิ้มให้กำลังใจฉัน ฉันอาจจะร้องไห้บ้าง แต่ไม่ได้กลัว.
